Je hoeft niet geheeld te worden.

Waarom ik liever spreek over herstellen dan over helen.

"Ik moet eerst nog helen."

Het is een zin die ik vaak hoor. En eerlijk? Ik heb hem zelf ook jarenlang uitgesproken. Alsof er eerst nog iets gerepareerd moest worden voordat ik eindelijk gelukkig mocht zijn. Alsof ik pas goed genoeg zou zijn als ik al mijn patronen had opgelost.

Als mijn angst verdwenen was. Als mijn verdriet verwerkt was. Als ik nergens meer last van had.

Misschien herken je dat. Dat gevoel dat je nog niet 'af' bent. Dat er altijd nog iets is waar je aan moet werken. Nog een cursus. Nog een boek. Nog een therapie. Nog een stap…

Waarom je lichaam eerder weet dat het niet goed gaat dan jijzelf.

En waarom yoga zoveel meer is dan alleen bewegen.

"Ik had het eigenlijk al veel eerder kunnen weten."

Die zin hoor ik regelmatig. En eerlijk? Ik heb hem zelf ook vaak uitgesproken. Want achteraf zie je de signalen ineens overal.

• Je slaapt slechter.

• Je bent sneller geïrriteerd.

• Je bent altijd moe.

• Je ademhaling zit hoog.

• Je lijf voelt gespannen.

En toch ga je door. Omdat je hoofd zegt dat het nog wel kan. Tot je lichaam op de rem trapt.

Ben ik te gevoelig? Of staat mijn zenuwstelsel altijd aan?

Waarom je zoveel voelt en toch steeds leegloopt.

"Ik ben gewoon heel gevoelig." Het is een zin die ik vaak hoor. En eerlijk? Ik heb hem zelf jarenlang ook gezegd. Ik dacht dat er iets mis was met mij.

• Waarom kwam een opmerking zo hard binnen?

• Waarom voelde ik meteen de spanning als ik een ruimte binnenliep?

• Waarom was ik na een werkdag of verjaardag volledig uitgeput?

Ik dacht dat ik gewoon te gevoelig was. Nu kijk ik daar heel anders naar.

Waarom je altijd voor anderen zorgt (en jezelf vergeet).

Pleasen is niet het probleem. Het is een overlevingsstrategie.

• Ben jij iemand die altijd klaarstaat voor anderen?

• Voel je haarfijn aan hoe het met iedereen gaat?

• Vind je het lastig om nee te zeggen?

En merk je dat je aan het einde van de dag vooral moe bent, terwijl je nauwelijks tijd voor jezelf hebt genomen? Dan heb je jezelf waarschijnlijk al vaak verteld dat je beter je grenzen moet aangeven. Dat je minder moet pleasen. Dat je vaker voor jezelf moet kiezen. Allemaal goedbedoelde adviezen. Maar wat als dat helemaal niet de kern van het probleem is?

Thuiskomen bij jezelf

Waarom zoveel vrouwen onderweg de verbinding met zichzelf kwijtraken.

Er zijn momenten waarop je ineens beseft dat je vooral bezig bent met overleven.

Je agenda draait door…. Je zorgt voor anderen…. Je werk vraagt aandacht….

Thuis is er altijd wel iemand die iets van je nodig heeft. Aan de buitenkant lijkt alles misschien prima. Maar vanbinnen voel je dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Je weet niet precies wanneer dat is gebeurd. Alleen dát het zo is.

Het pad naar jouw ware essentie en kracht.

Soms wéét je wel dat jij in essentie helder, puur en krachtig bent… maar belichaam je dit ook in je dagelijkse leven?
In dit traject neem ik je mee op een reis van 6 maanden waarin je leert thuiskomen, loslaten, vertrouwen, je stem te laten horen, je kracht te ervaren en jouw ware essentie vieren.

Ga jij met mij mee op reis?

Een intuitieve energie sessie is geen trucje, geen spectakel. Er vindt geen instant heling plaats en het is ook geen magische pil. Dat gezegd hebbende, het is juist wel een manier om duurzaam en stapje voor stapje jouw levensenergie weer te laten stromen. Jouw lichaam en systeem hebben namelijk tijd, ruimte en zachtheid nodig om te kunnen openen en los te laten. Om zo echt blijvende veranderingen en verbetering te kunnen aangaan.

Ik hoop dat je weet dat ik van je hou. Maar bovenal hoop ik dat JIJ van JOU houdt. Want dat is het belangrijkste in de wereld. Dat JIJ gewoon compleet van jezelf houdt.

Wat een dag weer gisteren, echt een Vulnerable Friday! Het lijkt wel of Ik dat letterlijk voor mezelf gemanifesteerd heb met het inzetten van de wekelijkste vulnerability shares.

Wat is er echt mogen zijn? Hoe voelt dat? Ik vroeg me dat net af terwijl ik wakker lig om 3 uur snachts, iets missend en tegelijkertijd verstandelijk wetend dat ik niks buiten mezelf nodig heb om compleet te zijn.

2 maanden later alweer sinds mijn laatste avonturenblog en ineens 2500 kilometer verder! Griekenland was mooi en warm en verwelkomend. De lieve mensen en de gemoedelijke sfeer, ondanks de lockdown waren heel fijn voor mij.

Geen filmpje deze vrijdag. Ik heb er de energie niet voor om te filmen en te editen enzo. En ja daar vind ik wat van van mezelf, maar dat is wat er is op het moment, weinig energie en veel spiegels en processen.

Zo ik dacht dit keer een simpele dag uit het leven van een vanlifer te beschrijven. Wist ik veel dat de dag die ik in gedachten had een heel ander einde kreeg dan ik kon vermoeden.

Afgelopen nacht dacht ik dat ik doodging! Of beter gezegd, mijn persoontje dacht dat. In feite was er niks aan de hand. En toch voelde het als doodgaan.

Van mezelf houden is onder andere mezelf zijn en laten zien zonder pardon. Of het nu praktisch handig of gemakkelijk is of niet.

Ik hoor Bob Marley uit de speaker van de buurcamper komen. “Get up stand up. Don’t give up the fight”. Maar welk gevecht vechten we nu eigenlijk?

Hoe gaat het me jou in deze rare tijd? Een tijd die ik zelf eigenlijk ook wel heel bijzonder en interessant vind moet ik zeggen.

Het plan was toch dat er geen plan was… Nou dat heb ik geweten! Het beetje plan dat zich zo stiekem aan toch gevormd had kon met de komst van het corona virus direct weer de prullenbak in.

Dat is de eerste reactie en dat zijn de eerste vragen die binnen 5 seconden op me afgevuurd worden, elke keer als ik iemand vertel wat mijn plan is voor dit jaar. Het “Wat leuk en stoer” gedeelte daar word ik natuurlijk wel blij van.

“De reis begint bij de eerst stap”, is een vaak gehoord gezegde. Maar wat is de eerste stap? Hoe weet je dat je deze hebt gezet en dat de reis dus eigenlijk al begonnen is? Zit jij er ook niet al middenin?