Thuiskomen bij jezelf

Waarom zoveel vrouwen onderweg de verbinding met zichzelf kwijtraken.

Er zijn momenten waarop je ineens beseft dat je vooral bezig bent met overleven.

Je agenda draait door…. Je zorgt voor anderen…. Je werk vraagt aandacht….

Thuis is er altijd wel iemand die iets van je nodig heeft. Aan de buitenkant lijkt alles misschien prima. Maar vanbinnen voel je dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Je weet niet precies wanneer dat is gebeurd. Alleen dát het zo is.

Misschien is er niets mis met je.

Misschien ben je “gewoon” in de overgang.

Misschien herken je dit; Je bent sneller moe dan vroeger. Je hoofd staat voller, je lontje korter.
Dingen die je jarenlang “gewoon deed”, voelen ineens zwaar of zelfs onverdraaglijk.

Je vraagt je af wat er met je aan de hand is. Of dit er gewoon bij hoort? Of je je aanstelt?

En ergens van binnen, vaak heel stil, voel je ook iets anders; Een verlangen naar rust, ruimte en eerlijkheid.
Alsof je lichaam zegt: zo kan het niet meer.

Welkom in de peri-menopauze. Of misschien al in de menopauze.
Hoe je het ook noemt, je bent in overgang.

Het einde van het jaar voelt voor mij altijd een beetje als een doucheputje…

Ik weet niet hoe het voor jou voelt in deze laatste weken van het jaar, maar bij mij komt er een punt waarop ik denk: oké, het is mooi geweest.

Niet met de fijne en warme dingen die december met zich meebrengt, maar energetisch. En jij?

En voor mij was de intentie inderdaad om tot rust te komen. Dus vandaar dat ik ook verschillende dingen heb geprobeerd. Maar bijvoorbeeld Chi-yoga is dan weer dat je juist meer energie krijgt. Ik ben van mezelf al dat ik heel veel energie heb. Dus dat is niet nodig. En vandaar dat ik dus bijna altijd op de Yin les kom, of de Yoga-Nidra, wat rust geeft.